Өз басым оқушы кезімнен бастап бастық атаулыдан зәрезап болған адаммын. Бастық болғанда да, кабинеті бар, айналмалы орындығы бар, хатшысы бар, негізінен ұрғылауға, анда-санда жазуға арналған үстелі бар, қарыны бар бастықтар емес, тырнақша ішіндегі «бастықтар». Әдетте, сыпайы, жылы сөйлейтін, дене бітімі нәзіктеу, орысшасы әлсіздеу, сосын… сосын, киім киісі қарапайымдау кісіге дүрсе қоя бергісі кеп тұратын [...]
Ел не демейді?