Бір сағыныш көкірегімді кернейді, Бір сағыныш көкірегімді кернейді… Көптен бері, көктемдегі күннің асыл сәулесіндей тұп-тұнық. Көптен бері түсіме ешкім енбейді, Бір беймаза сағынышым өңімде жүр күттіріп. Бір сағыныш көкірегімде пәтер жалдап тұрады: Кімді, Нені сағынамын, Белгісіз. Күнәсі жоқ күндерге артып кінәні Мұңаямын, жоқсыз бірақ енді Сіз.
Ел не демейді?